- Kendini feda etmekte bulduğu mutluluğu başka hiç bir yerde bulamaz insan.
- Herkes hiç acı çekmeyeceğini bile bile, acı çekeceğinden korkar.
- Kişioğlu için yaşamakla ölmek arasında bir fark olmayacağı zaman özgür olacaktır insanlık.
- Düşmandan korku, ona duyulan nefreti de yok eder.
- İyi konuşmayı bilenler kısa konuşur.
- İnsan mutlu olduğunu bilmediği için mutsuzdur.
- Sevgi, varoluştan yücedir, varoluşun tacıdır sevgi, öyleyse varoluşun sevgiye tutsak olmaması olacak şey midir? Sevmeye başladıysam O’nu (Allah), bu sevgi beni mutlu ettiyse, O’nun beni de, sevgimi de söndürmesi, bizi sıfır etmesi (yokluk) olur mu? Tanrı varsa ben de ölmeyeceğim demektir!
- Hayatın her dakikasının, her saniyesinin, kendisine verdiği mutluluğun değerini bilmek zorundadır insan… zorunludur, kesinlikle zorunludur buna!
- Kişioğlu için kendi mutluluğundan çok, bir yerde herkes ve her şey için sakin, kusursuz bir mutluluğun var olduğunu bilmesi gereklidir… İnsanın varoluş nedeni, onun kendisinden çok çok yüce yaratıklar önünde eğilmesini bilmesinden başka bir şey değildir. İnsanları onlardan çok çok yüce yaratıklardan yoksun ederseniz, yaşayamazlar, umutsuzluk içinde ölürler. Ululukla sonsuzluk kişioğlu için, üzerinde yaşadığı o küçücük gezegen kadar gereklidir. Her insan Ulu Düşünce dediğimiz şeyin önünde eğilmek zorundadır.
- “Kişioğlunun hayatında günah işlememesi olamaz, ama başkalarının günah işlemesine neden olanların vay haline.”
çok korkunç bir roman