İnsanın kendini daha da küçük hissettiren, rakım olarak yükselmeyi sağlasa da psikolojik olarak aşağılara indirebilecek devasa yapılar.
Uzaktan izlendiğinde azamet, büyüklük ve insan olmaktan kaynaklanan bir çeşit gurur sunarken; gökdelenler arasındaki sokaklarda gezerken daha bir kendini yapay alemde hissetme, daha bir karınca gibi değersizleşme duygusu verir.
Alt kısımlarında iken, güneşten uzak kalma dolayısıyla yaşam gücü veren hormonların pasif kalması vs..; üst katlarında iken de topraktan uzak kalma, adeta plastik çiçek konumuna düşme yaşatır.
..Ve gökdelenler “Kediler, tavuklar kuşlarla beraber; beyaz, sarı, mor çiçeklerle bezeli çamurlu sokaklarında yürünen koşulan, her daim hem çok uzaktaki bulutlarla hem de yanıbaşındaki karıncalarla tabiatın tabi ve asli parçası olarak görülen” pastoral kesitten uzak, yetiştirilmesi gereken kar maksimizasyonu ve güçlü rekabet sağlayacak tonlarca iş arasında adeta kocaman bir makinanın ufacık ve yıpranıp gidecek bir mekanik parçası ve anti depresan ilaçları mahkumu olmayı normalize eden büyük ana dişililerdir.
