Tilki İle Leylek Hikayesi

Ormanın sakinlerinden La  isimli leylek ve Fontaine adlı tilki günün birinde hikâye icabı birbirlerine ziyafet vermeyi kararlaştırmışlardı. İkisi de daha önce kendi hemcinslerine misafir olmuşlar, ev sahipliği de yapmışlardı fakat ne leylek tilkiye, ne de tilki leyleğin evine gitmemişti.

Daveti ilk yapan La olmuş, tam öğlen vakti onun evinde buluşmayı ayarlamışlardı. Fontaine bu ziyafete çok önem veriyordu. Günlerdir doğru dürüst bir şeyler yiyemediği için La’nın evindeki ziyafeti iple çekiyordu.

Güzel bir güneşli günde evinden çıkan Fontaine belirlenen vakitten biraz erken olarak yola koyulmuştu. Yol boyunca ilerlerken aklına birazdan yiyeceği yemekler geliyor ve ağzının suyu akıyordu. Evinden biraz erken çıkan Fontaine yavaş adımlarla fakat bir an önce zamanın gelmesini bekler vaziyette yolda ilerlerken dikkatini bir şey çekti, biraz ilerideki devasa bir kayanın altında kocaman bir ceset öylece duruyordu ve cesedin başında kara bir kargadan başka kimse yoktu. Fontaine bunu aslanların parçalayıp orada bıraktıklarını düşündü fakat cesedin öylece bekliyor olmasına anlam veremedi. Fontaine cesede yaklaştıkça gerçekten de oralarda peynir yiyen bir kargadan başka hiçbir kimsenin bulunmadığını anladı.
Leziz görünen leş ile birdenbire kendinden geçen tilki Fontaine dayanamadı ve birazdan leylek La’da yiyeceği ziyafeti unuttu. Fontaine’nin aklı başından gitmiş, hemen oracıkta karnını tıka basa doldurmuştu. İyice doyan Fontaine her an aslanların gelebileceği endişesiyle koca kayadan uzaklaştı ve bir miktar ilerleyip bir köşede dinlenmeye başladı.
Kayanın ilerisindeki ağacın dalında şarkı söyleyen kargayı bile unutan Fontaine, tıka basa dolu karnıyla tam yatıp kestirecekken birden aklına La geldi ve önce içinden bir “hass…”, dışından da “La havle” çekti. Hemen leylek La’nın evine gitmesi gereken Fontaine koşar adımlar atmaya çalışıp fakat yavaş yavaş yürümek zorunda kalarak La’nın yanına biraz gecikmeli olarak vardı.
La ve Fontaine yemek sofrasına oturdular. sıra yemek yemeye geldi.
Masadaki tüm yiyecekler şişelere konularak getirilmişlerdi.  La tüm her şeyi kendine uygun kaplara koymuş, Fontaine’nin yiyemeyeceği uzun ve ağzı dar kaplara doldurmuştu..
La sofraya koyduğu kapların uygun olmadığını masaya oturduğunda fark etmişti. Yanlış bir sofra hazırlamış, tilkinin yiyemeyeceği bir ortam oluşturmuştu fakat Fontaine bunu dert etmiyordu çünkü karnı zaten tıka basa doluydu ve bir şey daha yiyebilecek durumda değildi. hatta konuşurken bile zorluk çekiyordu.
- Yea. Hiç de iştahım yoğ. Bir şey yiyemeyeceğim ğerhalde.
- .!?.
Leylek La, içinden “oh be! neyse ki iştahı yokmuş” diyerek rahatladı.

Aradan bir müddet geçtikten sonra davet sırası tilki Fontaine’e gelmişti.
La davete tam vaktinde gelmiş, fakat Fontaine daha tam olarak doğru dürüst bir şeyler hazırlayamamıştı. fontaine yiyecekleri düzenleyip, sofrayı donatırken La bekliyordu. La bir yandan da Fontaine’nin evini inceliyordu.
La evi gözetlemeye koyulmuşken güneşin içeri vurduğu kısımda duvar boyunca ilerleyen kan lekesi gözüne takıldı. Böylece başından beri evin içinde gaga sızlatan kokunun sebebini de anlamış oldu. Leylek La içinden ne kadar pis bir yere geldiğini düşünürken tilki Fontaine de sofrayı hazırlamış, onu yer sofrasına davet etmişti.
Bu kez fontaine masayı hazırlarken yaptığı hatanın farkına vardı; tüm kaplar yayvan biçimdeydi. Bu kaplarla leylek La’nın yemek yemesi mümkün değildi.
Tilki Fontaine bunları düşünürken, evin kirliliğinden kaynaklanan kokudan dolayı minik midesi iyice bulanan La, ev sahibini üzeceğini de hesap ederek;
- Hiç iştahım yok. çok teşekkür ederim yao. dedi.
Fontaine ise bunu duyduğunda leylek La’nın da tahmin ettiği gibi üzüleceğine içinden derin bir “ohh!!” çekti.
Fontaine’nin evinden sokağa kadar yayılan leş kokusuna gelen ağzında peynir bulunan karga ise içeri girer girmez önce La’ya, sonra Fontaine’e bakmış, bunların nasıl birlikte yemek masasına oturduklarına şaşırdığı için “La Fontaine!!” demiş ve ağzındaki peyniri düşürmüştü.

ankakedisi.com

Paylaş